Terug naar de website

Slabroeksche gekke projecten

Over heemkundige Neandetalers (maart 2014)
 

1500: Karel de Vijfde geboren. 1516: Karel de Vijfde krijgt zijn eerste brommer.
Zie hier de historische kennis van de doorsnee Nederlander. Dat het bij mij niet zo falikant is misgegaan, lag vooral aan mijn onderwijzer in klas drie en vier op de Norbertusschool. Bart van Schijndel kon het namelijk vertellen, alsof hij het zelf allemaal had meegemaakt: de doop van Clovis, de val van Napoleon en de moord op kennedy, Bart was er zelf bij! Althans zo leek het.
Als uitgever van mijn boekje "Straatprijs valt in Slabroek" hebben we tien jaar geleden hernieuwd kennis gemaakt en van het een kwam het ander: samen met Bart heb ik de jubileumavond van de Wojstap, de heemkundekring in Heeswijk, Dinther en Loosbroek mogen presenteren. En inderdaad alles kwam langs: de vierde toren van de kerk van Heeswijk, de in Israel gelouwerde Loosbroeker en de eerste mens op de Retsel. Twee avonden vol prehistorische kennis en humor. En net als de meeste archeolgische vondsten in Bernheze, kon je me na afloop opvegen.

 

Het lekkerste worstenbroodje van Brabant (maart 2014)

Denk nou niet dat je er verstand van hebt, omdat je er ieder jaar na de nachtmis minimaal 12 opeet. En ook die 36 die je met carnaval achterover slingert, zeggen niks. Nee, wil je echt wat van worstenbroodjes te weten komen, dan moet je zorgen dat je de prijs van de Lekkerste van Brabant mag uitreiken. Want voordat je die enorme beker aan de winnaar mag overhandigen (en dat is dan geheid bakker Jürgen van Dongen uit Terheijden, net zoals de vorige jaren, en zijn broer wordt standaard tweede ... ) dan krijg je namelijk een compilatie te zien van alle Omroep Brabant afleveringen met alle voorrondes en jurybezoeken aan de bakkerijen en tips van deskundigen. En dan pas weet je dat een worstenbroodje 15 centimeter lang moet zijn en dat het een egale kleur moet hebben, niet mat of dof maar glanzend, en er mogen onder het broodje uiteraard geen bakresten worden aangetroffen en oh ja, het moet goed dichtgelijmd zijn ...en ... en dat is nog maar de buitenkant!? Kun je nagaan! Nee, pas na zo'n uitreiking mag je je worstenbroodkenner noemen, niet eerder.
Overigens, bij de amateur-thuis-bakkers werd een gepensioneerde asfalteerder nummer 1 en een explosievendeskundige 2. Zie jij het verband?

 

Nova Zembla in Loosbroek (augustus 2013)
 

Nee, nou 's niet in de Udense Take Ten of het Osse Royal, maar in de Loosbroekse openlucht. Daar had je deze zomer ook fillum. Na twee tropische maanden dreigde de hele handel in de soep te draaien vanwege een regenbuitje maar alles kwam toch nog goed.

Waar gaat het over: ZLTO Bernheze had me als VIP (very irritant person) uitgenodigd om samen met vriendin Inge naar een openluchtvoorstelling van de speelfilm Nova Zembla te komen kijken. We mochten plaats nemen in deze reusachtige combine, een apparaat dat normaal bezig is met het kneuzen van mais. . En wat hebben we daar genoten van die barre ellende van Willm Barentsz en zijn kornuiten. Toen de eerste matroos door een ijsbeer werd aangevallen hebben we meteen de alarmlichten aangezet. En na een minuut kwam er al en Loosbroekse boer aan met een kruiwagen Bavariabier. Hoera gered!

(Foto ZLTO Bernheze)

 

The Godmother in de Kersouwe (augustus 2013)

 

Ruim 8 jaar na de Robin Hood hit waren Winfred van Buren en ik weer eens gevraagd om een toneelstuk voor de Heeswijkse Kersouwe te schrijven. Een openluchtstuk met 80 rollen waarvan welgeteld 20 met behoorlijke lappen tekst; voorwaar geen kattenpis. Maar gelukkig heeft Winfred ervaring genoeg, en ik bluf dan gewoon lekker mee. In de aanloop wat hobbels en beren op de weg, maar uiteindelijk lag er in januari 2013 een tekst waar we trots op waren. Een Italiaanse komedie met vaart, de gebruikelijke persoonsverwisselingen, vreemde wendingen en uiteraard veel misvrstanden.

En dan een half jaar duimen draaien en nagels bijten om vervolgens pas begin augustus te gaan bekijken wat regisseur Anneke Schröder, de spelersgroep, kostuum- en decorontwerpers ervan hadden gemaakt. En dat was niet misselijk: een genot voor oog en oor. Een week later was de avondvoorstelling nog indrukwekkender. Okay, zo hier en daar werden er wat grappen gemist, waren de overgangen wat traag en was het stuk wel een hele zit (met z'n 3,5 uur) maar aan het eind keken Winfred en ik elkaar aan en wisten we dat dit zeker voor herhaling vatbaar is. Wacht eens.., over 8 jaar bestaat de Kersouwe precies 75 jaar. Ik heb nou alweer een boel ideeën voor dit jubileumjaar. Zouwe ze me nog mottuh?

 

(foto's Jos Kaldenhoven)

 

Wereldkampioenschappen Apenkooien (oktober 2012)

 

Ik heb vroeger geaquajogt …maar na mijn geboorte ben ik daarmee gestopt. Daarna is mijn conditie ook behoorlijk achteruit gegaan. Ik snapte daar niets van. Ik was van 2009 tot 2011 zowaar lid van een fitnessclub. Dat zou werken zei men … nou mooi niet dus. Blijkbaar moet je er ook regelmatig naartoe!? Maar daar was ik dan weer te lui voor. Op het laatst kon ik nog geen geriatrische patiënt meer van de pot rukken. Een puddingbroodje was beter in vorm. Er moest dus wat gebeuren.
Groot was mijn enthousiasme toen ik bij De Wereld Draait Door een aankondiging zag voor het WK apekooien. Helemaal uitzinnig werd ik toen Rien Somers de organisator van dit speciale Festyland-evenement mij vroeg om tikker te worden. Ik ben er speciaal nog een keer voor door de Slabroeksche bossen gaan rennen …eh lopen …nou ja zeg maar wandelen. En de dag voor het evenement vroeg naar bed. Ik zou ze verdorie een poepie laten ruiken.
Oh wat was ik gemotiveerd! Maar bij mijn eerste sprintje (dat was geloof ik achter een drachtige koe aan, verkleed als Volkels meisje) knalde ik van de bok en schaafde ik mijn knie lelijk open. Ik heb het daarna nog even geprobeerd maar ja, zonder meniscus viel dat niet mee. Bij de prijsuitreiking waren de 5000 toeschouwers wel zo aardig om massaal oooh te roepen bij het zien van mijn wond. Van de plaatselijke EHBOers mocht ik een week niet sporten. Welke week zeiden ze er gelukkig niet bij. Op naar de Paralympics.

 

 

Raadsvergadering Boxmeer (februari 2012)

3

Onzin natuurlijk. Een theater dat zo lekker loopt, met een groot vast publiek, prima faciliteiten en technici dat sluit je niet. Zeker niet omdat het ook nog 's een enorme waarde heeft voor ons, de artiesten. De Weijer in Boxmeer is een geweldige speelplek voor de beginnende cabaretiers. Je krijgt meteen te horen wat ze ervan vinden daar in Oos- Brabant. En voor mij is het ook een heerlijke plek om mijn shows uit te proberen. Nee, als ze dat gaan sluiten, dan is de gemeenteraad waarlijk het verstand verloren. Dus daarom heb ik de stoute (rechters)kleren aangetrokken en heb daar een fel pleidooi gehouden voor behoud.Hier kun je het hele verhaal nog eens terugzien en horen. Hoe het verder afliep weet ik eerlijk gezegd niet maar ik ga ervan uit dat het allemaal met een sisser is afgelopen. Toch?

Filmpje Omroep Brabant

Foto credits: Bas Delhij

3

 

Hergebruik WC (januari 2012)

Na een show zou je denken dat alle rekwiesieten en decorstukken hun verdere leven werkeloos en eenzaam hun nutteloze leven slijten in een Slabroekse schuur, ver van alle commotie en vertier. Niets is minder waar. Decorbouwer Versteeve werkt nog dagelijks aan mijn decor van Lui Oog Gezocht. Het danstafeltje annex bed annex voetbalveld is bij hem gewoon bureau. Mijn broer en varken hangen ergens in Den Bosch in het cabaretmuseum en mijn decor van Hoe Ik Pudding Ruik wordt door fotoclub 't Pand in Gorinchem gebruikt als achtergrond. En in die stad staat ook mijn decor van Ranjaneurose. Bij Patrick en Annemarie. Hiernaast zie je pappa en zoontje Mats op het wctje. Nee, het gaat niet nog 's 3 meter de lucht in.

 

Tzummarum de lucht in (januari 2012)

De tour was bijna voorbij en daar doemde ineens Tzummarum op als lokatie. En wel het Wapen van Barradeel. Om precies te zijn, de bovenzaal. En hoe krijg je daar een 2CVtje binnen? ....

Laat dat maar aan de Friezen over. In de vroege ochtend stonden daar enkele stoere kerels klaar met (gelukkig) een heftruck!En daarin Leo Vogels junior die met grote preciesie ons lelijk eendje 4 meter hoog, over een echt heel vervelend hekje, het zaaltje in laadde. En 8 uur later weer terug naar beneden. Als je dat zag snap je niet dat daar de Elfstedentocht ooit wordt afgeblazen. Willen is kunnen.

 

Eindelijk in Carre (september 2010)

En nou kan ik dood. Of groenteboer worden. Of weet ik wat?! Het hoogste is nu bereikt, waar ik het al die jaren voor heb gedaan: een optreden in Circustheater Carre te Amsterdam. Oke, het was een opteden voor assurantie bemiddelaars van Allianz. Maar dit neemt niemand me nog ooit af!

eef

 

Dansen op de vulkaan (februari/maart 2010)

Met als smoes "op zoek naar inspiratie" ben ik afgelopen winter twee maanden naar Nieuw Zeeland getrokken. Ben daar bijna verdwaald in het hol van Gandalf. Kwam daar de meest eigenaardige types tegen. Greg Trosko was wel de vreemdste. Hij doet het op Antarctica, onderwater en op de Taj Mahal. En dus ook in Nieuw Zeeland. Op 4 minuut 25 komt er een flapdrol uit Brabant het beeld ingesprongen.

Klik hier voor het filmpje

 

Spannend interview in Den Bosch (oktober 2009)

Een zonnige zondagmiddag in oktober in de binnenstad van Den Bosch. Dan stel je je toch een landerig sfeertje voor met een fijn Belgisch biertje en een Bosche bol. Maar niets was minder waar. In het interview tijdens Salon Achter de Kan legde journalist Henk Langenhuijzen mij het vuur na aan de schenen. "Kan het niet 's wat minder, Mark?" ... Ja natuurlijk Henk, het kan allemaal wel wat minder ...minder grappen, minder onzinnige anecdotes, minder verdraaiingen ...minder alles. Maar dat doe ik wel als ik eenmaal ben gestopt. Nou nog even niet. Het publiek zag de vonken er van afspringen.

Een leerzame middag met een overheerlijke culinaire afsluiting.

2foto: Gerard Monté

 

Jubileum in de bossen (augustus 2009)

Heeswijk - Mijn moeder speelde er altijd mooie vrouw. Mijn vader sprak er de allereerste theatertekst ooit. Mijn oom was er directeur, en een ander familielid is er uitgestrooid. Geen wonder dat ik mijn 25-jarig theaterjubileum in Openlucht Theater De Kersouwe wilde vieren. Zowat de enige plek waar ik al mijn shows heb gespeeld. Meestal in de regen maar dat terzijde.... (Ton de Kort schreef in het zondagsnieuws een achtergrond artikel over mijn jubileum).

Mijn zus Heleen had voor de aankondiging speciaal 2 bloemenvazen aangedaan althans zo zagen ze er uit. En dat heeft ze geweten. En het 900 koppig publiek ook. Als kersverse Abraham (jemig, ook nog eens net 50 jaar) zwaaide ik die avond door de versierde poort het theater binnen, en ik kon het niet laten om meteen over dat vreemde schoeisel te beginnen. En daar nog 5 keer op terug te komen.

Alles kreeg die avond een plek; de snoepwinkel van Kasteleintje, de etalage van Henk Habraken, een boertje op Rukven, de berg van Terweer en de A273 van Mirroi naar Vinkel (6 km file). Bij de repetities had ik die boot al zien liggen in de gracht. Van alle kanten was het me afgeraden om daar in te gaan zitten en al helemaal om er weer uit te stappen. Maar je hebt een jubileum of niet. En zo koud was het niet eens. De volgende dag heb ik er serieus over gedacht om te stoppen! Een onvergetelijke avond.

 

15 jaar Bernheze met andere amateurs op de planken (juni 2009)

Bernheze - Kijk ze hiernaast eens zitten wie het zijn , weet ik niet precies. Zijn het de oom en tante van Kimberly van Nuland? De buren van Sverre Blanken? Of hebben zij kennissen in het Afrikakoor uit Nistelroode? Geen idee! Maar genieten doen ze in ieder geval. Dat zie je zo. En terecht want de Bernheze-PickNick was een zomers succes. Twee en een halfuur lang vierden we met muzikaal talent het 15-jarig bestaan van de gemeente Bernheze. Gitaar, zang, slagwerk, klarinet, bugel en nog eens gitaar, het kon niet op! Alleen een geoefende paaldanseres ontbrak.

Organisator Laura van Herpen had alle muziekscholen en achteraf herrie-holen afgeschuimd op zoek naar nog on-ontdekte toppers. Bernheze bleek uiteindelijk genoeg talent te hebben om een hele zondag te vullen.

Ze hadden zelfs 2 volksliederen...Ook tot verbazing van Burgemeester Jos Heijmans, bekende bikkel van het 13e elftal van het Loosbroekse WHV (Wij Houden Vol). Toneelmeester M. Bosch gaf hem een behoorlijke lap kunstgras die de hoogwaardigheidsbekleder wijselijk naast zich neerlegde. Toen het begon te regenen was ie weg.

Over 15 jaar doen we het nog eens dunnetjes over.

 

Je kunt de boom in! (november 2008)

Uitslapen, je kunt me er voor wakker maken. Heerlijk! En dan vooral op zaterdag. Dus ging ik ervan uit dat heel Nederland wel tot 12 uur zou liggen knorren ... Had je gedacht! Nee, bij een kleine 25 gezinnen in Uden gaat al om 8 uur de wekker. Want er moet gewerkt worden. Een uur later zie je ze staan zagen, snoeien, en hakken. Sloten worden gedicht of gegraven. Begroeiing wordt aangeplant en weggehaald. Kortom, de natuurvrijwilligers werken zich op de Udense breukrand letterlijk een breuk. Tijd om als buurtbewoner eens iets terug te doen. In de vorm van een uit de hand gelopen dankwoord op de Nationale Natuurwerkdag. (Zijn de wijstgronden inderdaad genoemd naar sloophandel Verwijst op de Sonhofweg?)

 

Als gelukkige festivalnotaris? (oktober 2008)

Praat me niet van geluk. Gisteren poepte een meeuw net naast mijn schouder ... recht in mijn gezicht. Nooit heb ik wat gewonnen. Ja, één keer, bij de Spar 10 jaar gratis mosterd. dat was in mijn geval 1 pot. Hoera.
Rien Somers, de organisator van het zeer geslaagde Festylandfestival, vroeg me uit de vele toegangskaarten een naam te trekken die 1000 euro zou krijgen. Wat Rien niet wist was dat ik de nacht ervoor een kleine 40.000 illegaal gecopieerde toegangskaarten van mij bij het spulleke had gekieperd. Maar je raad het al ... hoe vaak ik ook trok ... steeds haalde ik weer een onbekende naam boven. Jammer.

 

Release dubbel-DVD (maart 2008)

Het hele zwikkie was er: vrienden, familie en andere oppervlakkige kennissen. Het leek wel mijn begrafenis. Allemaal lachende gezichten.  Natuurlijk, het was gratis. De officiële aanbieding was indrukwekkend. Mijn huisarts en held Kees van Moorsel ontving het eerste exemplaar. Dat kwam zo ...
15 oktober 2007, een half jaar geleden was een belangrijke dag. Cruciaal voor de DVD, want op die dag vonden in de Osse Lievekamp de opnames van Lui Oog Gezocht plaats. Maar ik voelde me verre van top. Reden: pijn aan mijn poeperd! Kees van Moorsel heeft het aanhangsel vakkundig weggesneden, (het hele zwikkie), al moest ik die middag nog wel enkele malen van onderbroek wisselen. (Speelt trouwens best lekker, met zo'n 10 centimeter dik pakket maandverband in je broek.)
 
En nu bijna een half jaar later kwam de eerste DVD Kees toe. Kijk ons blij zijn. Na een uitleg over het hoe en waarom van een aambei vertelde Kees nog dat ik niet had hoeven huilen. Verder hield hij zich aan de zwijgplicht.   
Het optreden van Johannes Fisscher en Anja van Wijngaarden  (oftewel Oliem Nikolai met de aapjes Boris en Tasja) was fantastisch. Kortom, een heerlijke middag met speciale dank aan de mensen van het theatertje Naat Piek, bij ons achter in de Slabroekse bossen.

 

De foto voor De Lievekamp (maart 2008)

Ieder jaar sta ik een paar keer in de Lievekamp in Oss. Mijn programma Lui Oog gezocht heb ik er zelfs zeven keer gespeeld (mi veul pl'zier!). Leuke technici en fijn publiek. Die keer dat ze mijn koffertje vol loodzware kluitjes hadden gestopt zal ik nooit vergeten. en mijn fysiotherapeut ook niet.
 
Ron Megens, die medeverantwoordelijk is voor de programmering in Oss wil bij ieder programma een bijzondere foto. Nee, geen standaard geval dat ook in die andere 150 brochures terecht komt. Om de zoveel weken belt hij me op met de vraag of ik al iets heb. Nou, nee dus. Deze keer had Ron zelf een idee. Iets met het bordje Oss ... maar dan anders. Speciaal voor de brochure voor het seizoen 2008-2009 heb ik mijn verkleeddoos weer eens omgedraaid. Daarna heb ik mijn slijptol gepakt en ben ik richting Oss gereden. Het duurde zeker een half uur voor ik het gemeentebord los had. En daarna richting Vinkel naar de rivier de Leijgraaf.
Het resultaat mag er zijn.

 

De katoenen Pijas (maart 2008)

Apetrots, dat was ik. Of nee, ik ben het nog steeds. Want hoelang is het nou geleden dat ik in de prijzen viel? Ja, tijdens het Vinkels kampioenschap achteruitzingen voor senioren onder de 85 kilogram, in 2004, heb ik een bronzen medaille gewonnen. Maar dat was het verder, de afgelopen jaren.
Dus hij kwam aan! En nog wel de prestigieuze Katoenen Pijas! Een prijs die (de komende jaren) veel stof doet opwaaien. En ik heb hem dus als eerste mogen ontvangen. Waarom heeft Peter-Jan Mischke er niet bij gezegd. En ook zijn sidekick Wim Peeters, die samen met de Libanees Vincent in de jury zat,  hield de kaken stijf op elkaar. Maar dat doet er allemaal niet toe. Het was absoluut terecht dat ik hem kreeg.
Tijdens het woensdagavondprogramma HÉ FM, van de lokale Eindhovense zender E-FM, werd mij de felbegeerde blauwe stofjas uitgereikt. En hij paste perfect! Zelfs achterstevoren.

 

Terug in het Evoluon (januari 2008)

Zie je dat drukke mannetje achter dat katheder? Dat ben ik tijdens een optreden voor de Belastingdienst Oost Brabant (kortweg de BOB). Er is veel in beweging daar. Dat kun je bijna wekelijks lezen. Om alle neuzen weer eens dezelfde kant in te slaan, ik bedoel "krijgen",  werd een enorme manifestatie gehouden in het Eindhovense Evoluon. Ja, waar ik als naief Brabants kind nog in stille aanbidding naar alle wonderen der techniek had gekeken. En wie niet? Ach, die stellage van de ijzeren balletjes, of dat kamertje met die spiegels waar je je ineens op honderden meters boven de grond waande, allemaal onvergetelijk. Maar verdwenen.

En daar sta ik nou, voor 1400 mensen van de Belasting. Omdat ze met z'n allen met geen mogelijkheid in de normale theaterzaal gepropt konden worden, vond mijn optreden plaats in de centrale hal, bovenin de ring, met naast me een gigantisch filmscherm. Je ziet me tussen de mensen door. 
Zoiets noem je een uitdaging.  Tot mijn verbazing was de 35 meter afstand tot mijn publiek  totaal geen probleem. Sterker nog, het werd gezellig. Ik wacht dit jaar met vertrouwen mijn aanslag af. (foto's Linda Hartmann)

 

Nostalgische klasse-avond (november 2007)

Ik had er al wel van gehoord, van die actie 'Nederland Leest' ... maar nog niet zoveel van gemerkt. Volgens mij zijn dingen zonder afstandbediening sowieso niet erg poplair de laatste tijd. Maar het streven is leuk. En daarom deed ik mee aan de nostalgische klasse-avond in Heesch. Met allemaal collega bekende Brabanders, zoals de beachvolleybroers Ronnes, veldrijdster Daphny van de Brand en ik zat naast Lilian Marijnissen, de dochter van Jan. Veel konden we niet kwijt deze avond. Wat wil je? We waren met z'n zestienen en tja ... in de klas hou je je mond! Gelukkig kon ik nog wel even een klein jeugdtrauma kwijt. Maar niemand wilde na afloop de plekken van de spaanse rietjes zien. Jammer. Gelukkig was er tijdens het speelkwartier Belgisch bier en zo kwam alles toch nog goed die avond.

 

Opening hoofdkantoor grondbedrijf Dijkhoff (september 2007)

Okay, Leon de huidige mede-eigenaar zat bij mij op school, een klas lager. En hij sponsort alles wat los en vastloopt in mijn geboorteplaats Heeswijk. En dat is lef! Als het eerste van V.V. Heeswijk met 3-0 verliest van FC de Rakt doen ze dat met de letters Dijkhoff op de borst. Maar de ware reden dat ik mij belangeloos heb ingezet bij de opening van hun nieuwe bedrijfspand heeft daar niets mee te maken.
Dat komt zo. Een paar jaar geleden werd er 's morgens heel vroeg bij ons aangebeld. Het bleek Leon Dijkhoff die zichtbaar al een paar uur wakker was. 'Hee Virdonk, gij zocht toch wa klinkers vur d'n oprit. Dan heb ik nou un buitenkansje vur oe! En 'k zal un skon prijsje rekene.' Na een kort knikje van mijn kant zwaaide hij in de richting van de Slabroekseweg en daar kwamen drie volgeladen vrachtwagens aangedenderd. Dat is aannemersbedrijf Dijkhoff. Geen gedraal: werrukuh nondejuu!

Overigens, het bleken de klinkers van de ouwe brug over de AA. Dus dankzij Dijkhoff hebben wij een stukje Brabants erfgoed achter in de tuin. Kijk, en daarvoor wilde ik hun nieuwe toko wel even komen inzegenen.

 

Duik bij kilsdonkse Molen (Mei 2007)


Van 1934 tot 1957 was mijn opa burgemeester van het Brabantse
dorpje Dinther (en Heeswijk, maar dat doet er nou niet toe). Een van de meest
omstreden beslissingen was het verschaffen van een milieuvergunning voor een
dieselmoter bestemd voor de Dintherse molen. Stom, want hiermee was de
onttakeling van het eens zo flamboyante monument in het AAdal een
feit. In de jaren 50 heeft mijn opa zich evenwel de vingers blauw geschreven
om de restauratie van de molen rond te krijgen. Ja, toen had zoiets
slechts 8000 gulden gekost!? Nu 50 jaar later moet daarvoor ruim 2 miljoen euro
worden opgehoest! Maar het gaat gebeuren!
Op 28 mei ben ik in de huid (of slipjas) van mijn opa gekropen om het
startschot te geven voor de verbouwing van de Kildonkse molen. Op de
stuwende Boleroklanken van Harmonie Sint Servaas mocht ik een glorieus
toekomstbeeld schetsen besloten door een enorme plons in de
molenwiel. Aan de andere kant van de plas kon ik Mien Potters, de laatste
bewoonster van de molen, een molensteenkoek aanbieden. Met deze klestnatte omhelzing was de circel rond.

 

Boekenweek 2007(Maart 2007)

Eindelijk deed ik ook eens iets voor een goed doel. Dat werd hoog tijd. En omdat ik vroeger op de Norbertuskerk allemaal zevens en achten haalde voor lezen en omdat ik een paar jaar geleden zelfs een heel boek heb geschreven wilde ik perse wat doen voor de analfabete mens. En dan het liefst in de Meierij. Want er loopt hier wat ongeletterd pleps over straat, tijdens koopzondagen.

En zo kon het gebeuren dat ik, terwijl de rest van de regio naar "Blik op de Weg" en "De 25 Meest Sexy Momenten" zat te kijken, naar de bibliotheek van Veghel ben gereden om een symbolische handeling te verrichten. Met maar 1 doel: de bekering van het overgrote analfabete deel van dit achtergbleven gebiedsdeel. Ja, ik heb lang lopen denken wat ik zou kunnen doen, maar ineens wist ik het. In het kader van de boekenweek 2007 heb ik namens het buurtschap Slabroek een prenataal boek aangeboden. Oftewel een boom, gevonden op 2 meter van het Slingerpad schuin tegenover het oude voetbalveld van OKB, Op Klompen Begonnen, langs de Slabroekse weg.

De directeur Van Crey knipte het zelf door en voor het eerst knalde er een oorverdovend lawaai door de bieb. De boekenweek en de trommelvliezen waren geopend.

(foto Jeroen Appels, Bureau Wouter van Assendelft)

 

Optreden voor lezers van BN de Stem in het Chasseetheater in Breda. (Februari 2007)


Het Brabants Dagblad had die dag een actie met zitzakken en
het west-Brabantse Dagblad. BN de Stem tracteerde haar lezers op een
voorstelling van mij. Dat alles om te vieren dat ze die dag overgingen naar
het kleinere tabloidformaat. En wat past dan beter dan een voorstelling over
de 12e generatie pygmeeen in Nederland, zeg maar de mensen in
tabloidformaat. Ruim 1200 lezers genoten van een uurtje onvervalste
kletskoek. En je ziet het, het was overduidelijk GRATIS! Zelfs pianist
Marcel Schmidt had er zin in. (2 foto's: Marjo le Roy)

 

Poster voor het seizoen van Theater de Pas in Heesch. (najaar 2006)

Of ik wat publiek wilde gaan trekken voor hun nieuwe
theaterseizoen. Met die vraag stond Theater de Pas uit Heesch bij me op de
stoep. De mannen van vormgevingsbureau helikopter uit Loosbroek kwamen met
het idee. En dan is het slechts een kwestie van een half uurtje poseren voor
de camera van Wim Roefs. Resultaat: In Heesch kan ik in ieder geval niet
meer over straat. rest natuurlijk maar 1 vraag: ben ik echt zo'n gespleten
pesoonlijkheid? (foto: Wim Roefs)

 

 

Het Museum (Februari 2006)

Hij stond altijd al graag in het middelpunt van de belangstelling. ‘’ Weet je nog in Maastricht, die meisjes die bijna flauw vielen toen ze me zagen‘’ Het was dus uitgesloten, dat ik mijn broer zou opbergen in de schuur, maar wie zou die gek willen adopteren? Frank Verhallen dus, directeur van Het Koningstheater in Den Bosch. En daar zit mijn broer vanaf nu. Als kopstuk van een waar kleinkunst-museum dat in februari 2006 werdt geopend door de tweeling-broer van Youp van ‘t Hek.
Ga hem zien! Hij zit boven de ingang....

 

Carnaval Benny Lauwbier (Februari 2006)

Begonnen als koorknaapje in de Sint Juttemuskapel van Mosbulten, in de jaren 70 de drijvende kracht achter de megahit “Ha ha ha hou me nog ’s vast” van het Duo de Bolle Benny’s en nu jaren later een van de meest uitgerangeerde carnavalsartiesten van Nederland. Dat is de carriere van Benny Lauwbier in een notendop. In 2005 kwam hij onverwacht terug en zong hij samen met Het Omroep Brabantkoor “Ik ben de braafste Mensch van het Heelal”. Wat bleek: succes in het verleden biedt geen garantie voor de toekomst. Dit jaar onderneemt deze “Tom Jones van Mosbulten”(maar dan anders) een tweede poging het grote publiek plat te krijgen met het nummer “Snertweer”. Live opgenomen in zaal De Zatte Koekoek in Lepelstraat. En zo klinkt het ook.

 

Band zonder Banaan (Oktober 2005)

Wat moet ik nou in een immense feesttent aan de Antoniusstraat in Volkel!! waar meer dan 1500 mensen als gekken staan te schreeuwen en te springen? Wat dacht je? Meefeesten natuurlijk. Op zondag 16 oktober bestond de Band Zonder Banaan op de kop af 12 en een half jaar. Hier zie je het zootje ongeregeld. Om vooral hun parttime accordeonist Toon de Migra (jawel, van het legendarische duo de Migra’s uit het stadje Kuffstein) in het zonnetje te zetten werd ik opgetrommeld. Vanaf een spreekgestoelte heb ik terloops ook de andere muzikanten een veer in hun banaanloze reet gestoken. Want het zijn best aardige jongens. Dat ze achter de coulissen alleen maar grove taal uit zouden slaan en grote hoeveelheden bier zouden drinken is onzin. Ze drinken ook sterke drank, als het zo uitkomt.

 

Koor Schijndel (Mei 2005)

Met een groot koor optreden! Altijd al willen doen. Jaren heb ik vruchteloos bij de telefoon gezeten, en daar belde dan eindelijk Eugene van Uden van amateurkoor The Key uit Schijndel.
Een half jaar later, op 28 en 29 mei 2005 trokken we samen twee bijna volle zalen in het Schijndelse citytheater. Zelfs The Bohemian Rapsody kwam langs. "Mamma Mia Mamma Mia" ... wat is dat podium klein. Gelukkig hadden ze er een tweede verdieping opgebouwd, met van die Mies Bouwman showtrappen ertegenaan. Daarboven is door het KNMI een toptemperatuur van 75 graden celcius gemeten.
Maar het dak ging er af. En dat ruim een jaar voor de geplande verbouwing. Top!

 

Theo Lucius (Mei 2005)

"Wie is de mensch achter de artiest?" Wat een vraag!? Toch was dat de opdracht voor mijn optreden bij de Cabaret zesdaagse in Eindhoven op 26 mei 2005. Dus geen saai regulier programma, maar iets heel anders. En dat werd het. Een bijna drie uur durende cursus "Mark van de Veerdonk voor beginners". Onder begeleiding van de percussionisten Rene Spierings en Frank Wardenier heb ik zelfs mijn bikinilijn laten zien.
Hoogtepunt van de avond was een vraaggesprek met PSVer Theo Lucius. Deze sterspeler is net als ik afkomstig uit Heeswijk.

Hier volgen enkele verbijsterende nieuwtjes uit dat diepte interview:
© Theo heeft een nieuw huis met zowel een douche als een bad.
© Theo houdt zelfs van gember! (ik niet)
© Als Theo heeft getankt hoeft hij het bonnetje niet perse te hebben.
© Theo's lievelings snackbar heette El Moto omdat zijn moeder daar werkte.
© Theo kent ook Harrie Langenhuizen, de verzorger van V.V. Heeswijk. Harrie is naast verzorger ook boer met handen als schuurpapier. Theo liet ons nog enkele plekken zien die hij over had gehouden aan Harrie's verzorging in zijn puppilentijd.
Kortom het bleef nog lang onrustig in de binnenstad van Eindhoven.

 

Houten Kop (April 2005)

Op weg naar zijn workshop houtsnijwerk kwam Wim Rutten iedere week langs mijn poster gelopen en blijkbaar gaf dat inspiratie. Toen Wim een onderwerp zocht voor zijn werkstuk kwam hij bij die poster uit. In april 2005 wachtte mij dus een verassing in het Gelderse Duiven. Na mijn voorstelling kreeg ik deze magnefieke houtsculptuur. Nou kom ik wel vaker met een houten kop thuis maar deze sloeg alles. Wim hartstikke bedankt!

 

Parkeermeters (Februari 2005)

In navolging van Marc-Marie Huijbregts heeft de gemeente Den Bosch de Brabantse cabaretier Mark van de Veerdonk gevraagd om een boodschap in te spreken voor haar parkeerautomaten. Dit in het kader van de actie 'Auto op slot. Buit eruit'. 2 februari jl. heeft Van de Veerdonk een vijftal boodschappen ingesproken: "Ik wilde het prikkelend aanpakken. In één opname laat ik een autoruit kapotslaan met de vraag 'Was dit uw autoruit?'" De eerst opname zou vanaf carnaval in de verschillende automaten te horen zijn. Van de Veerdonk kreeg echter onlangs te horen dat Stadstoezicht overweegt enkele opnamen op de planken te laten liggen vanwege een iets te agressieve klank. Dit zou met de geluidseffecten te maken hebben.

Tot zover het Brabants Dagblad. Een cool bericht dat al het leed achter het nieuws niet doet vermoeden. Want uiteindelijk heeft mijn stem nauwelijks één week uit de parkeermeters geschald. Einde van het liedje dus. Een maand later bleek het aantal autodiefstallen in Den Bosch gigantisch te zijn gestegen. Vind je het gek?

 

Reclame stunt (December 2004)

Mijn carriere als fotomodel. Een paar weken geleden werd ik gebeld door een reklameburo. Of ik model wilde zijn voor een reklamecampagne van modehuis van Tilburg in Nistelrode. Mijn vriendin brak en ook ik kwam pas twee uur later bij. Of ze wisten hoe ik er uit zag? Na een dag van hevige twijfels heb ik toch ingestemd. Per slot koopt heel Slabroek bij van Tilburg. En ze hebben er ook heerlijke koffie. Ik had toen ook al het idee voor de foto. Nu de foto in het Brabants Dagblad en enkele huis aan huisbladen heeft gestaan word ik opvallend vaak nagefloten door bouwvakkers en stratenmakers. Terecht, toch?

 

China (Maart 2004)

Sputterende taxi's, groene menneke's gebaren met hun rooie vlaggetje dat ik nou toch snel het zebrapad over moet steken, een bakfiets vol piepschuim piept vanachter tegen mijn kuiten aan en een grote dikke man duwt met een stok in mijn onderbuik. Maar ik heb al een plattegrond van Peking. Over de trappen en Chinese hoofden val ik de trappen van de metro naar beneden en twee minuten later sta ik als een sardientje zonder olie ingeklemd tussen ruw geschat een miljoen chinezen. Next station Chedungchuang.

Het begon met een kort emailtje. Of ik voor de Nederlandse gemeenschap in
China wilde optreden? Eenmaal in Shanghai en daarna in Peking. En twee
maanden later zaten mijn technicus Jeroen Smits en ik al in het vliegtuig
boven de noordpool richting Verre Oosten. Shanghai met 20 miljoen inwoners
de snelstgroeiende stad ter wereld (ze bouwen daar ook snachts gewoon door) was een openbaring. Op nog geen minuut van ons luxe franse croisantontbijt lag een woonerfje waar 8 gezinnen het moesten stellen met de inkomsten van gevonden colablikjes. Een kraantje koud sijpelend water. Door de Nederlanders zijn we in de watten gelegd. De fietstocht door het centrum was een hoogtepunt. Zie Kuifje en de Blauwe Lotus. Na een maf en hectisch
optreden in de beste jazzclub van de hoerenbuurt zaten we nog dezelfde avond in het vliegtuig richting hoofdstad.

In Peking bleek de Amsterdamse amateurboxer Ron Kune de ideale gids. Een half uur na aankomst zaten we al in de krochten van de stad aan de gestoofde kippendarmpjes, of zoiets. De verboden stad, de muur, het zomerpaleis, het plein van de Hemelse Vrede, we hebben het allemaal gezien. De kursus Peking voor Beginners hebben we in drie dagen met succes doorlopen. Hoofd en voetmassage bij de kapper. En Arie Haan in een bedenkelijke nachtclub. Het optreden in een hip cafe in een oude Russische loods was een mooie afsluiting van 10 dagen China.

Ik dank de hele Nederlandse club aldaar zeer hartelijk. Het was
onvergetelijk leuk.