Uit het Udens Weekblad 26 augustus 2009

‘Ik krijg hier een ongelooflijk camping gevoel’

MARIAHOUT – Zijn ogen tollen een beetje. “Ik ben iets in mijn hoofd aan het herhalen en ik denk. Dat klopt niet. Geen paniek! Geen paniek!” Diek van het openluchttheater in Mariahout komt de ‘kleedkamer’ binnen. Het is tijd en hij wil Mark van de Veerdonk aankondigen: “De geluidsman moest even naar de wc. Moet hij dan lang of kort plassen?” Mark schudt onwetend zijn hoofd: “We beginnen gewoon!”

Door André van der Linden

‘Mark van de Veerdonk’ staat er vrijdagmiddag in koeienletters bij de ingang van het openluchttheater in Mariahout. De ster zelf zit gezellig te buurten met Diek en Niko, twee vrijwilligers van het theater. “Zo, morgen Dimitri van Toren!”, ziet Mark op een poster. Voorzichtig vertellen Nico en Diek dat Dimitri het theater behoorlijk vol krijgt. Nee, Mark van de Veerdonk is geen grote naam in Mariahout, vertelt Diek even later als hij na het grasmaaien de tribune bijharkt. De vorige keren kwam er zo’n honderd man, maar ze hebben er nu hard aan getrokken en Diek verwacht er deze keer 200.

Mark sjokt rond met zijn hond Sjang. Hij verspilt geen energie op de dag van een voorstelling. “Ik ga thuis vandaag echt niet met een bosmaaier de houtwal aanvallen. Ik focus me op de avond.” Wat een luizenleventje! “Ach, ik laat de mensen maar denken. Het lijkt alsof ik alles even uit mijn mouw schud en dat laat ik maar zo.”

Toch moet Mark vandaag hard werken, want na de vakantie moet hij opnieuw zijn tekst van ‘Ranjaneurose’ instuderen. “Ik ben al bij pagina 18.” Hij toont zijn tekst van 28 A4-tjes getypt met allerlei gekrabbel ertussen. “De voorstelling gaat een overdreven hang naar vroeger. Het gevoel ‘zo was het vroeger ook’ is meteen geluk voor veel mensen. Toch, de ranja smaakt smaakt niet meer zo lekker als vroeger. Maar de ranja is niet veranderd. Ik ben veranderd.”

Gekleurde M&M’s

Mark speelt graag in een open luchttheater. “Je hebt het gevoel dat dit heel authentiek is. Je speelt ergens en denkt zo was het honderden jaren geleden ook.” Achter het podium staat een kraampje en dat is Marks kleedkamer. Geen koelkast, zelfs geen stoel. “Geen schaal met gekleurde M&M’s”, lacht Mark. “Ik drink ook alleen water.” Hij doorzoekt zijn koffertje. “Ik geloof dat ik niks vergeten ben, dat is wel bizar.”

Hij pakt een Hofnarsigarenblikje in. “Ik pak mijn eigen cadeautje in”, lacht Mark, want hij viert dit jaar zijn 25 jarige jubileum. Hij laat zien wat er in het blikje zit. Een paar ondefinieerbare stukjes rubber.

Mark neemt een Sinterklaasachtig rood boek in zijn hand: “Ik ga die mannen even aan hun kop zeuren.” Nico en Diek beantwoorden de vragen. Welke krant leest Mariahout? Welk ziekenhuis? Is er een rivaliteit? “Ja, met Lieshout!”, antwoordt Diek. “Is daar niet een brouwerij? Bavaria! Je kunt het bijna niet zeggen, hè.”

Het is tijd voor studie. Mark scoort een stoel en samen met zijn hond nestelt hij zich in zijn kleedkamer: “Ik krijg hier een ongelooflijk camping gevoel”, maar hij verdiept zich in zijn tekst. Urenlang, met tussendoor nog even de soundcheck en een hapje in Mariahout-city.

“Ik kan normaal gesproeken wel tot twee seconden voor de voorstelling staan wabbelen, maar vandaag niet, want ik moet mijn tekst nog leren. Ik ben 50, dat merk ik wel”

Bazooka’s

De voorstelling gaat goed. Bijna 130 Mariahouters zijn gekomen en ook een enkeling die een grap niet begrijpt: “Ik leg hem even uit, want er zijn mensen uit Lieshout bij.” De mensen, met hier en daar een extra kussen of een pilsje, lachen kostelijk om Van de Veerdonk. Bijvoorbeeld over zijn Bazooka kauwgums die hij vroeger hergebruikte door ze in de ranja te dompelen. In de pauze komt Diek met een fles Spa blauw. Mark proeft: “Dat is te koud, dat slaat op mijn stem”, en hij drinkt water uit de kraan.” Na de pauze pakt Mark zijn cadeautje uit. Zijn Bazooka’s van vroeger!

Hij dompelde ze vroeger echt in de ranja, vertelt hij na afloop. “Deed jij dat niet?! Mijn broer was zelfs lid van de Bazooka club en kreeg een snoepdiploma, met een postzegelvergroter, dan kon je dat stripverhaaltje beter lezen.”

Bloemen

Meteen na afloop bladert Mark wéér door zijn tekst. Waar ging het mis? “Ik ben heel perfectionistisch.” Maar toch zag hij dat het goed ging, dat de mensen genoten. Het bosje bloemen mag hij houden? “Nee, die zijn voor Dimitri”, lacht Mark. “Nee, ik krijg niet overal bloemen. Dit is gewoon een heel, lief, fijn theater met een hele fijne club van betrokken mensen. Ik ben een gevoelsmens op dat gebied. Ik heb een heel gek vak. Je hebt in één dag even een enorm hechte heftige relatie met deze mensen. Je komt ook in theaters waar ze denken: het interesseert me wat. Morgen weer zoiets. Dat schuurt dan. Maar dit was een fijne avond!”